Samoyed choroby: sprawdź zagrożenia dla oczu, stawów i serca

Podstawy zdrowia samojeda - czym różni się choroba dziedziczna od nabywczej

AITekst opracowany z wykorzystaniem sztucznej inteligencji. Zasady i ograniczenia

Rozróżnij mechanizm powstawania chorób u samojedów - dziedziczne wynikają z mutacji genetycznych, natomiast nabywcze powstają w wyniku czynników środowiskowych. Choroba dziedziczna to zaburzenie wynikające z mutacji genetycznych, przykładem jest katarakta jako recesywny gen autosomalny. Analogią do komputera: gen to instrukcja, a mutacja to błąd w kodzie programu, który może prowadzić do nieprawidłowego działania organizmu. Samoyed posiada sierść, której struktura jest wrodzona i determinowana genetycznie, co oznacza, że niektóre zaburzenia w tym układzie są nieuniknione.

W porównaniu, choroba nabywcza ma taką samą przyczynę - skręt żołądka spowodowany stresem lub niewłaściwą dietą. W obu przypadkach można stosować metody diagnostyczne, ale interwencje różnią się pod względem celowości. Głęboko zakorzenione zaburzenia wymagają profilaktycznych badań u rodziców, natomiast dolegliwości ostre mogą być leczone także pojedynczo.

Jednak samojedy jako rasa nie są wolne od różnych obciążeń genetycznych. Dysplazja stawów biodrowych objawia się u szczeniąt po 4-6 miesiącach życia, a prześwietlenia łokci wykonuje się jedynie przy podejrzeniu. Katarakta pojawia się najczęściej od 12 miesiąca życia i może prowadzić do całkowitej ślepotyy w wieku 2-5 lat. Dystrofia mięśni prowadzi do zmian dystroficznych i martwicy mięśniowej, które widać do 6 miesięcy życia, a leczenie jest nieskuteczne.

Jakie badania przesiewowe są zalecane dla przyszłych rodziców samojedów?

Badania przesiewowe dla przyszłych rodziców samojedów obejmują cztery kluczowe elementy. Pierwszym etapem jest badanie bioder i łokci poprzez prześwietlenia w wieku 12-18 miesięcy, które umożliwiają wykrycie wczesnych zmian dysplastycznych. Drugim jest badanie wzroku przy użyciu oftalmoskopii u dorosłych psów, które pozwala wykryć kataraktę i inne zmiany siatkówki. Trzeci etap to badania serca za pomocą echokardiologicznego, które wykrywa zwężenie zastawki aorty i inne schorzenia układu krążenia. Czwarty to testy genetyczne - badanie na nosicielstwo chorób, które pomaga ograniczyć przenoszenie patologii.

Czy samojedy rzeczywiście rzadko chorują?

Samojedy nie są wolne od chorób, lecz ich ryzyko można znacznie zmniejszyć dzięki odpowiedniemu programowi hodowlanemu. Program zdrowia u samojeda składa się z czterech etapów: 1) badanie bioder i łokci w wieku 12-18 miesięcy, 2) badanie wzroku u dorosłych, 3) echo kardiologiczne oraz 4) testy genetyczne. Normy OFA (Orthopedic Foundation for Animals) oraz EKC (European Kennel Club) stanowią standardy jakości, które powinny być stosowane w każdej profesjonalnej hodowli.

Jakie są najczęstsze choroby genetyczne u samojedów?

Najczęstsze choroby genetyczne u samojedów to: dysplazja biodra występująca u 15-20% psów, katarakta w 10-15% przypadków, distichiasis w 5-10% egzemplarzy, dystrofia mięśni w 2-5% przypadków, a także głuchota wrodzona (1-3%) i retinal dysplasia (1-2%). Każda z tych patologii wymaga specjalistycznego podejścia w diagnostyce i nie zawsze ma skuteczne leczenie.

Jakie pytania zadać hodowcy przed zakupem psa pod kątem zdrowotnym?

Przed zakupem szczeniaka Samoyeda warto zadać następujące pytania: Czy psy przeszły pełny program badań OFA i EKC? Jakie są wyniki badań u rodziców? Czy dostępne są dowody zdrowotne dzieci? Czy hodowca prowadzi rejestrację DNA dla wykrywania nosicielstwa? Jakie są wyniki testów na dysplazję i kataraktę? Czy psy są testowane pod kątem głuchoty i dystrofii mięśni? Jakie są zalecenia żywieniowe dla szczeniąt? Czy hodowca udostępnia informacje o ewentualnych przypadkach choroby w linii?

Choroby układu ruchu - dysplazja biodra i łokcia, skręt żołądka

Dysplazja stawów biodrowych u samojedów występuje z częstością 15-25% w populacji rasowej, a łokciowej - 5-10%. Te schorzenia genetyczne prowadzą do poważnych dolegliwości, które mogą ograniczać jakość życia psa. Objawy obejmują trudności w chodzeniu, łuk w nogach oraz obrzęk stawów. Warto podkreślić, że regularne prześwietlenia promieniotwórcze wg normy OFA są istotnym elementem profilaktyki.

W diagnostyce dysplazji stawów biodrowych i łokciowych przeprowadza się prześwietlenia radiologiczne zgodne z wytycznymi Orthopedic Foundation for Animals oraz European Canine Orthopaedic Association. Badanie to pozwala wykryć wczesne zmiany i podjąć odpowiednie działania terapeutyczne. Jednak samojedy jako rasa nie są wolne od różnych obciążeń genetycznych, co wymaga systematycznego monitorowania zdrowia.

Skręt żołądka u samojedów wymaga natychmiastowej interwencji medycznej. W sytuacji, gdy pies wykazuje objawy takie jak gwałtowne przytłumienie, ból brzucha, dezorientacja czy próby wymiotowania z treścią wodnistą, nie należy podawać już nic do jedzenia ani płynów. Nie powtarzać próby podniesienia psa głową, co może prowadzić do dalszych powikłań.

Pamiętaj, że wczesna diagnoza i interwencja często są kluczowe dla skutecznego leczenia. W takiej sytuacji pilnie udaj się do weterynarza, który przeprowadzi odpowiednie badania, w tym USG jamy brzusznej i ewentualnie endoskopię. Szybka reakcja ratuje życie i zdrowie psa, a opóźnienie w leczeniu może prowadzić do poważnych powikłań.

Program hodowlany powinien uwzględniać badania OFA/EKC co 6 miesięcy u dorosłych psów, aby zapewnić, że potomstwo nie będzie nosicielem schorzeń. Regularna kontrola wagi oraz profilaktyka otyłości przyczyniają się do zdrowia układu ruchowego. Samojedy mogą mieć predyspozycje do dysplazji stawów biodrowych i łokciowych, które wymagają profilaktycznych badań.

1. Etap 1 (0-6 miesięcy): badanie stawów co 2 miesiące, badanie oczu u 3 i 6 miesięcy, badanie krwi pod kątem anemii
2. Etap 2 (6-18 miesięcy): prześwietlenia radiologiczne co 6 miesięcy, badanie wzroku przez okulistę, kontrola wagi
3. Etap 3 (18-36 miesięcy): badanie stawów co 6 miesięcy, badanie serca, badanie oczu co roku
4. Etap 4 (powyżej 3 lat): badania co 3-4 miesiące, monitoring stawów, profilaktyka otyłości

Przed zakupem psa warto zadać następujące pytania hodowcy: Czy psy przeszły badania OFA/EKC? Czy są nosicielami dysplazji lub chorób oczu? Jakie są wyniki badań stawów i oczu rodziców? Czy rodzice są zdrowi i aktywni fizycznie? Czy istnieje test genetyczny na dysplazję biodra i łokcie? Jak wygląda program hodowlany pod kątem zdrowia? Czy psy są wycofywane z hodowli przy wykryciu schorzeń? Czy oferujesz gwarancję zdrowotną na 2-3 lata?

Problemy oczu - katarakta, distichiasis, dystrofia rogówki i retinal dysplasia

Katarakta u samojedów stanowi istotne wyzwanie kliniczne, gdyż jest wadą dziedziczną o recesywnym charakterze genetycznym. Chorobę można wykrywać już od 12 miesiąca życia psa, a w zaawansowanym stadium może doprowadzić do całkowitej ślepoty w wieku 2-5 lat. Objawy obejmują mgławicę w oczach, pogorszenie ostrości widzenia oraz utratę zdolności do rozróżniania barw. Wczesna diagnoza otwiera możliwość interwencji, która może znacząco opóźnić progresję do całkowitej niewidomości.

Katarakta dziedziczna u samojedów występuje w wyniku mutacji genetycznej, a jej przewlekły charakter wymaga stałego monitorowania. Samojed, będąc szczurkiem o gęstej sierści, może ukrywać wczesne objawy choroby, co czyni regularne badania okulistyczne nieodzownymi. Hodowcy, którzy nie przeprowadzają badań OFA, ryzykują rozprzestrzenienie patologii w populacji.

Distichiasis, kolejna wada dziedziczna, zauważalna jest rosnącym zainteresowaniem w populacji tej rasy w ostatnich latach. Choroba charakteryzuje się nadmiernym wypływającym włosiem oczu, który podrażnia rogówkę i pogarsza widzenie. U szczurka szkieletowego cechuje się sierść, a jej gęstość może nasilać objawy distichiasis, czyniąc profilaktykę pielęgnacji niezbędną.

Dystrofia rogówki jest spowodowana mutacją genową, co czyni ją fundamentalnym elementem diagnozy genetycznej. Objawy obejmują ból, suchość oczu oraz nieprawidłowy kształt rogówki, które wymagają specjalistycznego podejścia weterynaryjnego. Retinal dysplasia diagnozuje się wyłącznie oftalmoskopem, a jej wczesne wykrycie istotnie wpływa na jakość życia psa.

Regularne badania okulistyczne są niezbędnym elementem profilaktyki u samojedów. Pierwsze badanie należy przeprowadzić u szczenięcia w 8. tygodniu życia, obejmujące oftalmoskopię, ocenę refrakcji oraz badanie podświetlania rogówki. Drugi etap - badania w 6. miesiącu życia - powtarza wcześniejsze testy i ocenia rozwój objawów. Trzeci termin to pełna ocena okulistyczna w wieku 1 roku, z możliwością dalszych badań genetycznych. U dorosłych psów wymagane są kontrolne badania co dwa lata.

1. Badań u szczenięcia - 8 tygodni życia: oftalmoskopia, ocena refrakcji, badanie podświetlania rogówki
2. Badań u szczenięcia - 6 miesięcy: powtórzenie badań, ocena rozwoju objawów
3. Badań u szczenięcia - 1 rok: kompleksowa ocena okulistyczna, ewentualne dalsze badania genetyczne
4. Badań u dorosłego - co 2 lata: profilaktyczne badania, monitorowanie stanu oczu

Hodowcy powinni zadawać sobie następujące pytania: Czy rodzice przeszli badania OFA dotyczące oczu? Jaką historię chorób okulistycznych w linii rodowodowej posiadają? Czy hodowca dysponuje aktualnymi badaniami EKC dla oczu? Jakie wyniki uzyskała oftalmoskopia u szczeniąt? Czy u psów występują objawy podrażnienia oczu? Jak często psy muszą mieć myte oczy ze względu na gęstą sierść? Czy psy są nosicielami genetycznymi chorób oczu? Jakie zalecenia żywieniowe są dla zdrowia oczu u samojedów?

Regularne czesanie samojeda 1-2 razy dziennie pomaga minimalizować ryzyko infekcji oczu, szczególnie przy distichiasis, co czyni pielęgnację futra samojeda fundamentalnym elementem profilaktyki. Wczesna diagnoza katarakty umożliwia podjęcie leczenia, które może opóźnić całkowitą ślepotę. Hodowcy powinni przeprowadzać badania okulistyczne wszystkich potencjalnych rodziców przed wprowadzeniem do hodowli, co jest istotnym wymogiem zgodnie z normami OFA i EKC.

Do częściej spotykanych problemów zdrowotnych należą dysplazja stawów biodrowych, zaćma, distichiasis i inne choroby oczu.

Samojedy mają predyspozycje do katarakty i distichiasis, co wymaga stałego nadzoru. Dystrofia mięśni u samojedów jest chorobą z tłem genetycznym prowadzącą do zmian dystroficznych i martwicy mięśniowej, co podkreśla konieczność kompleksowego podejścia do diagnozy i leczenia.

Choroby układu krążenia i serca - zwężenie zastawki aorty i wnętrostwo

Zwężenie zastawki aorty u samojedów stanowi istotne wyzwanie kliniczne, gdyż jest wrodzoną wadą dziedziczną, której objawy ujawniają się najczęściej w wieku 2-5 lat. Choroba dotyczy strukturalnych zaburzeń serca, manifestujących się dusznością, osłabieniem oraz przyrostem masy ciała. Diagnozę określa się echokardiografią serca wraz z tomografią komputerową, co pozwala wcześnie rozpoznać zwężenie i zapobiec jego progresji. Dla ras jak samoyed, gdzie pielęgnacja sierści wymaga starannej troski, równie istotna jest profilaktyka zdrowotna, ponieważ samoyed gubi sierść w zależności od sezonu, ale jego dobrostan zależy od wszechstronnego podejścia do opieki. Wnętrostwo, choroba zaś stanowi rzadkie, ale poważne schorzenie dziedziczne, zwiększające ryzyko rozwoju nowotworów u samojedów. Wnętrostwo, przebiegające niezstąpieniem, prowadzi do zwiększonej podatności na guzy, szczególnie wątroby i nerki. U tej rasy choroba wiąże się z mutacjami genetycznymi, a objawy kliniczne to utrata masy ciała, powiększenie wewnirządzi oraz zmiany zachowania. Diagnostykę wykonuje się poprzez USG jamy brzusznej, biopsję tkanek oraz badanie histopatologiczne, a wyniki te należy interpretować w kontekście normy OFA, aby wykluczyć pyska z wrodzoną wadą.

Etap 1 - Badania urodzeniowe (do 2 tygodnia życia) obejmują USG jamy brzusznej, badanie serca echokardiografią oraz badania genetyczne pod kątem wrodzonych wad serca i naczyniowych. Etap 2 - Kontrola 3-miesięczna to echo serca, badanie stawów biodrowych i łokciowych, badanie oczu oraz badanie krwi pod kątem markerów zapalnych, które pomagają wykrywać wczesne zmiany. Etap 3 - Kontrola 12-miesięczna przeprowadza pełne echo serca, badanie nerek, oczu, krwi oraz kontrolę masy ciała i profilu odżywiania. Etap 4 - Utrzymaniowa kontrola co 6 miesięcy wymaga regularnych badań serca, oczu, stawów, krwi oraz aktualizacji planu żywieniowego i profilaktyki. Zadbany hodowca powinien odpowiadać na 8 istotnych pytań zdrowotnych przed zakupem samojeda. Czy psy w linii rodzinnej przeszły badania serca pod kątem zwężenia zastawki aorty i wnętrostni? Jakie badania oczu przeprowadzano u szczeniąt i dorosłych psów tej linii? Czy psy były testowane pod kątem dysplazji stawów biodrowych i łokciowych? Jakie są wyniki badań genetycznych na choroby serca i naczyniowe? Hodowca powinien mieć świadectwa OFA oraz EKC dla stawów i serca. Czy u rodziców przeprowadzono badania w kierunku katarakty i distichiasis? Czy psy w linii rodzinnej były testowane pod kątem chorób układu krążenia? Jakie są wyniki badań histopatologicznych przy ewentualnych zmianach w wątrobie lub nerce? Profilaktyka chorób układu krążenia u samojedów opiera się na regularnych kontrolach serca co 6-12 miesięcy, które pozwalają na wczesne wykrycie zmian i zapobiegają ich progresji. Kastracja u samic może zmniejszyć ryzyko rozwoju niektórych chorób serca, szczególnie u psów z predyspozycjami genetycznymi. Unikanie nadmiernego wysiłku fizycznego u szczeniąt może zmniejszyć ryzyko uszkodzeń serca, co szczególnie dotyczy ras o gęstej sierści, takich jak samoyed, gdzie dbałość o futro wiąże się z dbałością o zdrowie. Samoyed posiada sierść, a jego pielęgnacja futra wymaga równowagi między higieną a ochroną termiczną, co wpływa na ogólny stan zdrowia i samopoczucie psa.

Program hodowlany - jak minimalizować ryzyko chorób u nowego pokolenia

Samojedy są zazwyczaj zdrową rasą, jednak występują u nich istotne predyspozycje genetyczne, które wymagają systematycznej opieki hodowcy. Dbałość o zdrowie rozpoczyna się już na etapie wyboru rodziców - samoyed posiada sierść, a ta gęsta, naturalna obrona przed szkodnikami, wymaga regularnej pielęgnacji, co umożliwia wczesne wykrywanie ewentualnych zmian skórnych. Hodowca musi stosować się do rekomendacji OFCA oraz EKC, stosując kompleksowe badania u noworodków i dorosłych psów. Najważniejsze choroby, które wymagają specjalistycznej diagnostyki, to dysplazja biodrowa, katarakta oraz distichiasis - wszystkie choroby te mogą zostać jednym z pierwszych powodów, dla których dana linia genetyczna zostaje wycofana z hodowli.

Kryteria wyboru rodziców stanowią fundamentalny element programu hodowlanego, ponieważ determinują zdrowie potomstwa. Przed podjęciem decyzji o hodowli należy zadać sobie następujące pytania: czy psy przeszły badania OFA na dysplazję biodrową w formie hip dysplasia radiographic evaluation, czy oftalmoskopowa ocena katarakty, czy test na distichiasis wykazał brak dystrofii rzęs. Norma PN-EN ISO 16975 określa wymogi dotyczące badań genetycznych u psów, a ich nieprzestrzeganie zwiększa ryzyko transmisji chorób dziedzicznych.

Przykładowo, wynik badania OFA dla hip dysplasia powinien wykazywać klasę A lub B1, natomiast klasa C oznacza istotne zaburzenia, które powinny zostać wykluczone z hodowli. Podczas oftalmoskopii katarakta musi zostać potwierdzona jako brak zmian lub ich minimalny stopień, gdyż katarakta dziedziczna jest spowodowana recesywnym genem autosomalnym, a potomek nosiciela ma 50% szansę na rozwinięcie choroby. W przypadku distichiasis, która znacznie się rozprzestrzeniła w populacji samojedów w ostatnich latach, każdy przypadek wymaga intensywniejszego monitorowania kolejnych pokoleń.

Czwarty etap programu hodowlanego opiera się na systematycznym monitorowaniu zdrowia dorosłego samojeda, gdzie regularne czesanie sierści jest nieodzowne dla wykrywania zmian skórnych i pasożytów. Wdrażanie schematu kontrolnego 4-etapowego pozwala na wczesne wykrywanie chorób i ograniczenie ich transmisji w kolejnych pokoleniach, a także zapewnia potencjalnemu nabywcy pełną dokumentację zdrowotną. Unikanie nosicieli w reprodukcji oraz wycofywanie chorej linii genetycznej jest kluczowe dla utrzymania zdrowia rasy i zapobiegania powstawaniu nowych przypadków występujących u szczeniąt.

Hodowca powinien regularnie poszerzać wiedzę na temat najnowszych rekomendacji OFA oraz EKC dotyczących badań genetycznych u samojedów, bo zmiany w diagnostyce mogą wprowadzić nowe kryteria wykluczające psy z hodowli. Systematyczność w przeprowadzaniu badań oraz transparentność w udostępnianiu wyników to podstawowe zasady, które powinny być przestrzegane zarówno przez hodowcę, jak i potencjalnym nabywcą szczeniaka.

1. Jakie badania OFA przeszły rodzice pod kątem dysplazji biodrowej? (norma: OFA Hip Evaluation) - Hodowca ma obowiązek przedstawić wyniki badania, które powinny wykazywać klasę A lub B1. Brak takiej dokumentacji oznacza, że psy nie są gotowe do hodowli.
2. Czy psy były oceniane pod kątem katarakty za pomocą oftalmoskopii? (norma: OFA Eye Evaluation) - Wynik takiego badania musi być aktualny nie dłużej niż 12 miesięcy. To badanie jest kluczowe, ponieważ katarakta dziedziczna szybko się progresuje.
3. Jakie wyniki testu na distichiasis uzyskali rodzice? (norma: EKC Eye Certificate) - Każdy przypadek distichiasis wymaga dodatkowego monitorowania potomstwa, ponieważ choroba może się nasilać w kolejnych pokoleniach.
4. Czy psy przeszły badania serca pod kątem zwężenia zastawki aorty? (norma: OFA Cardiac Evaluation) - To badanie jest istotne, ponieważ niektóre schorzenia serca mogą prześlizgnąć się w późniejszym wieku.
5. Jaki jest wynik testu na wnętrostwo? (norma: OFA Eye Evaluation) - Wnętrostnie jest chorobą dziedziczną, polegającą na niezstąpieniu jąder, zwiększającą ryzyko nowotworu u psów.
6. Czy psy były poddane testowi na głuchotę wrodzoną? (norma: OFA Ear Test) - Głuchota wrodzona jest chorobą warunkowaną genetycznie, obustronna głuchota jest widoczna u szczeniąt w wieku od urodzenia.
7. Jakie są wyniki badań na dystrofię mięśni? (norma: OFA Musculoskeletal Evaluation) - Dystrofia mięśni może prowadzić do osłabienia i problemów z ruchomością.
8. Czy psy mają aktualne szczepienia i paszport zdrowotny? - To podstawowe założenie opieki nad zwierzęciem, które powinno być potwierdzone dokumentacją.

FAQ - najczęściej zadawane pytania o choroby samojedów

Kwestionariusz odpowiada na najistotniejsze wątpliwości dotyczące schorzeń specyficznych dla rasy samoyed. Omówienie obejmuje diagnozę katarakty, stanowisko genetyczne dystrofii mięśni, kompleks badań kontrolnych dla dorosłych osobników, możliwości leczenia wnętrostwa oraz charakterystykę objawów skrętu żołądka. Dodatkowo przedstawiono obowiązki hodowcy w zakresie informowania o schorzeniach u psów.

Jak rozpoznaje się kataraktę u szczeniaka?

Katarakta to zmiana strukturalna soczewki, którą w ramach diagnostyki weterynaryjnej wykazuje się przy użyciu lornetki i oftalmoskopu. Objawy kliniczne to zamglenie wzroku, podwójne obrazy oraz nieprawidłowy odcień siatkówki. U szczeniąt objawy mogą być słabo widoczne, dlatego badanie powinno być przeprowadzane co 3-4 miesiące od 3. miesiąca do 12. miesiąca życia. Jest to choroba dziedziczna o charakterze recesywnym, gdzie zdrowy potomek nosiciela ma 50% szans na rozwój schorzenia.

Czy dystrofia mięśni jest wrodzona?

Dystrofia mięśni u samojedów jest chorobą z tłem genetycznym, wykazującą się zmianami dystroficznymi i martwicą mięśniową. Objawy pojawiają się u szczeniąt, a ich stabilizacja dochodzi do 6 miesięcy życia. Brak skutecznego leczenia oznacza, że najważniejszą metodą zapobiegania jest selekcja genetyczna. W odróżnieniu od dystrofii mięśni, wrodzone napięcie mięśni nie zostało potwierdzone jako choroba genetyczna.

Jakie badania wykonuje się u dorosłego samojeda?

U dorosłego samojeda najważniejsze badania to prześwietlenia bioder w celu wykrycia dysplazji stawów, badanie okulistyczne obejmujące oftalmoskopię dla retinal dysplasmy, badanie serca oraz analiza wyników krwi. Względnie często lekceważone jest badanie wzroku u przyszłych rodziców, mimo że jest istotne dla ochrony zdrowia potomka. Wyniki należy prowadzić w rejestrze OFA lub EKC, a badania te powtarzać co 12-18 miesięcy.

Jak wnętrostwo można leczyć?

Wnętrostwo jest wadą dziedziczną, polegającą na niezstąpieniu jąder. Choroba ta zwiększa ryzyko wystąpienia nowotworów, dlatego psy tej rasy powinny zostać wykluczone z hodowli. Leczenie koncentruje się na usunięciu guza oraz zarządzaniu objawami, a nie na poważnym wyleczeniu. Kastracja może wspomóc w niektórych przypadkach, ale nie eliminuje choroby. Hodowca ma obowiązek informować o schorzeniach u psów.

Jakie objawy wskazują na skręt żołądka?

Objawy skrętu żołądka to wymioty, sztywność brzucha, dezorientacja, osłabienie oraz brak apetytu. W przypadku podejrzenia skrętu żołądka czas jest krytyczny - interwencja weterynaryjna powinna nastąpić nie później niż w 6 godzin od wystąpienia objawów. Samojedy są szczególnie podatni na ten typ choroby ze względu na swoją konstrukcję mięśniową. Zaleca się natychmiastowe wezwanie weterynarza oraz niepodawanie nic do picia ani jedzenia, co może pogorszyć stan zdrowia.

Czy hodowca ma obowiązek informować o schorzeniach u psów?

Hodowca ma obowiązek informować o schorzeniach u psów, szczególnie tych dziedzicznych, takich jak dysplazja biodra, katarakta czy distichiasis. Konieczne jest przeprowadzanie badań genetycznych przed zakupem psa oraz wycofywanie z hodowli psów wykazujące choroby. Psy nosiciele należy unikać w reprodukcji. Kontrolną listę pytań do hodowcy należy obejmować: czy rodzice przeszli badania OFA i EKC, czy są nosicielami, czy mają historię zdrowotną, czy regularnie się czeszą, czy prowadzą rejestr zdrowia, czy stosują odpowiednią dietę, czy mają badania prześwietlenia i ophthalmoskopii oraz czy są wykluczeni z hodowli w przypadku wykrycia chorób.